Mijn input, jouw artikel,
nul credits.

Op 19 maart schreef ik als een van de weinigen op social media publiekelijk over de werkelijke schaal van de Odido-hack. Terwijl de mainstream media collectief zweeg of de schade minimaliseerde — RTL reduceerde de impact tot minder dan 10% van de echte omvang — legde ik de vinger op de wonde.

Dezelfde dag stuurde ik Jan-Hein Strop, onderzoeksjournalist bij Follow the Money, een privébericht met mijn kernbevindingen én verwees ik naar mijn LinkedIn-post.

Vergelijk zelf wat ik op 19 maart schreef met wat op 26 maart werd gepubliceerd:

Geen enkele vermelding van mijn naam. Geen credit. Geen bronverwijzing. Een andere LinkedIn-gebruiker wees me erop. Ik had het zelf bijna gemist.

---

Dit is hoe het werkt in medialand:

Een IT-professional doet het echte speurwerk. Een journalist krijgt de input kant-en-klaar aangeleverd. Het artikel verschijnt — met de journalist als enige naam. — Patroon dat ik herken, en dat tijd is om te benoemen

Ik schrijf dit niet vanuit rancune. Ik schrijf dit omdat bronvermelding een basisnorm is — ook als je een tip krijgt van iemand buiten de redactie. Zeker als je die persoon twee dagen eerder nog vertelde dat zijn bevindingen "mooi maar niet bruikbaar" waren voor een nieuw stuk.

Dit is het patroon dat ik herken: security-professionals en burgers leveren de analyse, media pikken de frames op, en de persoon die de vinger als eerste op de wonde legde, verdwijnt uit het verhaal.